Systemy utrzymania bydła

Współczesna obora musi spełniać przepisy prawa budowlanego, a także wymagania zawarte w standardach technologicznych.

Zanim jednak zaczniemy szukać projektu takiego budynku, musimy zdecydować się, jaki system utrzymania zwierząt wybierzemy. W chowie bydła stosuje się dwa systemy:

uwięziowy
wolnostanowiskowy

Systemy utrzymania, w zależności od sposobu zorganizowania legowisk, mogą być ściołowe (utrzymanie zwierząt na płytkiej lub głębokiej ściółce) albo bezściołowe (legowiska wyłożone są specjalnymi matami lub materacami, a pozostała część podłogi zbudowana jest z tzw. rusztów, przez które odchody przedostają się do kanałów gnojowicowych).

W praktyce stopniowo odchodzi się już w Polsce od uwięziowego systemu utrzymania bydła. W nowo budowanych i modernizowanych oborach króluje system wolnostanowiskowy bezściołowy, który nie tylko daje większą swobodę krowom, ale pozwala też zdecydowanie zmniejszyć nakłady pracy na obsługę zwierząt). System wolnostanowiskowy na głębokiej ściółce jest najlepszy dla obór otwartych tzw. kurtynowych.

System utrzymania decyduje w efekcie zarówno o sposobie rozwiązania wnętrza obory (wymiary i powierzchnie legowisk, usytuowanie i wymiary korytarzy paszowych, sposób usuwania odchodów, rodzaj wyposażenia) jak i całej infrastruktury towarzyszącej (drogi dojazdowe, wybiegi, magazyny paszowe, płyty obornikowe, zbiorniki na gnojowicę itp.).

Konstrukcja obory musi dawać nie tylko możliwość prowadzenia hodowli w wybranym przez nas „systemie”, ale także sprzyjać zapewnieniu zwierzętom odpowiednich warunków bytowych czyli dobrostanu. Nowoczesna obora musi być też tak zaprojektowana i zbudowana, aby umożliwiała hodowcy organizację produkcji, która spełnia surowe wymogi ekologiczne.

Najważniejszym czynnikiem decydującym o poziomie dobrostanu bydła jest mikroklimat panujący we wnętrzu obory. Składają się na niego: temperatura, wilgotność powietrza, prędkość przepływu powietrza, stężenie gazów, zapylenie, oświetlenie i hałas.

Wypełnienie większości norm obowiązujących w tym zakresie możliwe jest wtedy, gdy zastosujemy odpowiednie rozwiązania już w fazie projektowania, w tym rozwiązania konstrukcyjne. Nie zapewnimy na przykład bydłu właściwego mikroklimatu jeżeli ściany obory nie będą odpowiednio wysokie, a zastosowana konstrukcja dachu spowoduje dodatkowe obniżenie wysokości pomieszczeń wewnętrznych. Jeśli prawidłowo nie wyliczymy stosunku powierzchni projektowanych okien i świetlików do powierzchni podłogi obory, to zapewnienie wymaganego oświetlenia i przewietrzania jej wnętrza będzie bardzo utrudnione. Pożądaną temperaturę wewnątrz obory uzyskamy dzięki właściwej konstrukcji ścian i użyciu do ich budowy odpowiednich materiałów.

Specjaliści uważają, że najlepszym rozwiązaniem konstrukcyjnym dla obór, w których można stosować każdy z systemów utrzymania bydła, jest obiekt w układzie bez słupów pośrednich stanowiący halę jednoprzestrzenną.

Mikroklimat i budynek obory – otwórz

Ci rolnicy, którzy już budują lub planują budowę nowych obór muszą pamiętać, że postęp technologiczny w hodowli bydła jest bardzo duży. Dlatego – stawiając oborę dziś – musimy zapewnić sobie możliwość jej przebudowy (modernizacji) w przyszłości. Modernizacje budynków inwentarskich w krajach o wysokorozwiniętym rolnictwie przeprowadza się zwykle co 15 – 20 lat. Niespełnienie w nich obowiązujących i zmieniających się standardów (wymagania są coraz wyższe) grozić może wysokimi karami i całkowitym wstrzymaniem produkcji.

Wiemy więc już czym powinien kierować się rolnik, który zamierza stawiać nową oborę. A co ma zrobić ten, który od dawna w starej oborze prowadzi hodowlę ? Musi ją zmodernizować kierując się tymi samymi zasadami. Standardy europejskie obwiązują go bowiem w takim samym stopniu jak wszystkich europejskich hodowców bydła. Powinien zadbać, aby wykonanie projektu budowlanego modernizacji zlecić specjaliście, który nie tylko jest dobrym architektem, ale zna doskonale zagadnienia związane z systemami utrzymania bydła.

Źródło:

http://budorol.pl/96,systemy_utrzymania_bydla.html