Ścianki działowe a odporność ogniowa

Jaką odporność ogniową mają ścianki działowe? Jak czytamy na www.budnet.pl, "w odniesieniu do wielu elementów budynku, w zależności od jego klasy odporności pożarowej, określonej kategorii zagrożenia ludzi, obciążenia ogniowego oraz funkcji, którą dany element pełni, stawiane są wymagania w zakresie odporności ogniowej. Również ścianki działowe, obliczone jedynie na przenoszone własnego ciężaru, muszą spełniać normy izolacyjności akustycznej i bezpieczeństwa pożarowego.

O ile powszechnie znane jest zastosowanie wełny mineralnej zwiększające izolacyjność akustyczną lekkich przegród, to bezpieczeństwo pożarowe pomieszczeń rozdzielonych takimi ściankami – szczególnie w budynkach mieszkalnych – nie jest w pełni doceniane. Lepiej przedstawia się sytuacja z wykorzystaniem właściwych materiałów izolacyjnych w zabudowie wewnętrznej w budynkach użyteczności publicznej, regulują to ostre przepisy bezpieczeństwa, a nadzór budowlany oraz Państwowa Straż Pożarna kontrolują stan bezpieczeństwa dróg ewakuacyjnych, korytarzy i pomieszczeń, w których może być zagrożone życie przebywających w nich osób.

Podstawowe materiały ściany pożarowej

Warto pamiętać, że poszczególne elementy budowlane powinny być tak dobierane, aby ich odporność ogniowa była zgodna z wymaganiami zawartymi w odpowiednich przepisach prawnych. Konstrukcję nośną ściany wewnętrznej można oprzeć na szkielecie drewnianym z cienkoprzekrojowych krawędziaków, stosowanych w budynkach szkieletowych (wood-frame building) lub z profili stalowych ocynowanych o grubości 0,6 mm, stanowiących element systemu suchej zabudowy.

Do obłożenia ścian w obu przypadkach należy stosować płytę gipsowo-kartonową ogniochronną (GKF) o grubości co najmniej 12,5 mm. Ważną rolę w tworzeniu odporności ogniowej przegrody stanowi wypełnienie z wełny mineralnej – skalnej lub szklanej. W ścianach powyżej 3 metrów, można stosować pionowe podparcie wełny.

Podstawowym warunkiem stosowania wełny mineralnej w lekkich ściankach działowych jest jej temperatura topnienia, która wynosi około 1000 stopni C. Materiały izolacyjne z wełny mineralnej są całkowicie niepalne. Należą dla euroklasy A1 i A2. Dla porównania w skali od A1 do F materiały piankowe zaliczone są do klasy D lub E.

Wełnę wkłada się do wewnątrz ściany na wcisk. Szerokość pasa wełny musi być minimum o 1 cm większa od odległości pomiędzy pionowymi elementami konstrukcji nośnej ściany. Korzystne jest układanie dwuwarstwowe z przesuniętymi stykami co eliminuje ewentualne powstanie mostków termicznych. Wskazane jest, aby jej gęstość była większa lub równa 30kg/m3.

Dla uszczelnienia ogniowego ściany po obwodzie, należy stosować materiały niepalne. Kiedy szczelina jest mniejsza niż 5 mm, dopuszcza się użycie uszczelnień z materiałów palnych (np. systemowa piankowa samoprzylepna taśma akustyczna). W tym wypadku szczelina musi być dodatkowo zapełniona odpowiednią masą szpachlową gipsowa, warstwą równą grubości opłytowania. Można nie szpachlować styku, kiedy opłytowanie całą swoją grubością w pełni zakryje szczelinę.

Odporność ogniowa ściany wzrasta z grubością poszycia z płyt GKF a także może równolegle wraz ze wzrostem gęstości lub grubości warstwy wełny (np. wełna 100 kg/m3 grubości 40 mm, ogniowo jest równa wełnie 50kg/m3 grubości 50 mm, a dwie poprzednie odpowiadają wełnie 30kg/m3 grubości 80 mm).

Klasyfikacje ogniowe ścian pożarowych z wypełnieniem z wełny mineralnej

Według klasyfikacji ogniowych wykonanych w Zakładzie Badań Ogniowych ITB Warszawa, dla ścian działowych – pożarowych, możliwe są różne rozwiązania techniczne dające różne klasy odporności od F-1 (EI60 do F-2 (EI120).

Producenci systemów suchej zabudowy zalecają użycie różnych rodzajów wełny mineralnej (kamiennej lub szklanej) w zależności od przyjętych w systemie i zgłoszonych do aprobaty. Odporności F-1(EI60) ściany zbudowanej w systemie suchej zabudowy, z wykorzystaniem płyt g-k GKF, o grubości 12,5 mm można uzyskać używając wypełnienia z wełny mineralnej o gęstości przynajmniej 35kg/m3 i minimalnej grubości 50 mm. Odporność ogniową F-2 (EI120) ściany zbudowanej w systemie suchej zabudowy, można uzyskać zwiększając dwukrotnie grubość okładzin z płyt g-k GKF, przy zachowaniu tej samje grubości wypełnienia z wełny mineralnej (o gęstości przynajmniej 35kg/m3 i minimalnej grubości 50 mm). Użycie do wypełnienia wełny mineralnej o grubości 100 mm i gęstości 35kg/m3 pozwoli na uzyskanie odporności ogniowej ścianki działowej na poziomie F-1,5 (El90).

Przejścia instalacji przez ścianę pożarową.
Zaletą użycia w ściankach działowych jako wypełnienia wełny mineralnej jest łatwość prowadzenia wewnątrz ścianki instalacji elektrycznej. Wełna łatwo poddaje się i tworzy wolna przestrzeń na kable elektryczne. Podobnie z osadzaniem puszek elektrycznych w ścianie pożarowej. Należy pamiętać, że puszki elektryczne pod gniazda wtykowe, włączniki, rozdzielacze można wbudowywać w dowolnym miejscu ściany pożarowej, oprócz sytuowania dwóch gniazd po obu stronach bezpośrednio naprzeciw siebie. Dopuszczalne jest prowadzenie w ścianie pojedynczych przewodów elektrycznych. Powstałe przy tym otworki uszczelnić zaprawą gipsową.

Oceny pożarowej projektowanych elementów suchej zabudowy dokonuje się przede wszystkim pod katem reakcji jego elementów (konstrukcja stalowa, wieszaki, płyty g-k, wełna mineralna) na potencjalny ogień. Podstawowymi elementami oceny jest zastosowanie materiałów niepalnych i uniemożliwiających kapanie i odpadanie oraz rozszczelnienie konstrukcji. Wymagania materiałowe określają normy i badania prowadzone przez Instytut Techniki Budowlanej.

Stopień rozprzestrzeniania się ognia umownie klasyfikuje się z uwagi na zachowanie próbki elementu budowlanego w znormalizowanych warunkach, uwzględniając rozprzestrzenianie się płomienia na powierzchni próbki lub w jej wnętrzu, bezpłomieniowe spalanie lub rozkład termiczny materiału". Odporność ogniowa, nawet ścianek działowych  jest bardzo istotna.

Redakcja AgroNews
fot. sxc.hu

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here