Erozja gleb. Przewodnik po kosztach i metodach jej zapobiegania

Według najnowszych szacunków The European Environment Agency prawie 130 milionów ha powierzchni gleb Unii Europejskiej ucierpiało w ostatnich latach wskutek erozji wodnej. Polska  mieści się w grupie krajów, gdzie obserwuje się najniższy roczny odsetek ubytku gleby wskutek tego zjawiska. Nie oznacza to jednak, że problem ten u nas nie istnieje. 

 

\"rolnictwo,

Niska jakość gleby, przeważający intensywny model uprawy oraz anomalie klimatyczne skutkujące większym natężeniem zjawisk atmosferycznych, sprzyjają nasileniu zjawiska erozji. A jego skutki bywają bardzo dotkliwe…

Skala kosztów erozji

Największe natężenie zjawiska erozji gleb obserwuje się w miejscach o dużym stopniu nachylenia stoków, na obszarach występowania znacznej ilości intensywnych zjawisk atmosferycznych oraz na glebach lekkich, zagęszczonych i ubogich w materię organiczną. Aby skutecznie zapobiegać erozji wodnej, wietrznej oraz wynikającej z intensywnej metody uprawy, warto przeanalizować jej następstwa, zwłaszcza w ujęciu kosztowym. To pozwoli uchronić gospodarstwo przed niekorzystnym wzrostem nakładów na produkcję. Oto najważniejsze skutki tego zjawiska i koszty ich eliminacji:

 

\"\"

 

 

Czytaj także:
Ubezpieczyciele z nową ofertą po nowelizacji ustawy o ubezpieczeniach rolnych
Trudna materia, czyli jak poprawić żyzność gleby

 

Metody prewencji i walki z erozją gleb

Praktyki agrotechniczne:

  • utrzymanie odpowiedniego poziomu materii organicznej w glebie,
  • płodozmian przeciwerozyjny z uwzględnieniem roślin bobowatych, traw oraz roślin ozimych (np. rzepak, żyto, pszenżyto),
  • utrzymanie okrywy roślinnej na polach, międzyplon ścierniskowy, mulczowanie,
  • zatrzymanie resztek roślinnych w powierzchniowej warstwie gleby,
  • uprawa roślin w wąskich międzyrzędach,
  • utrzymanie dobrej struktury gleby, zadbanie o odpowiednią wielkość agregatów glebowych,
  • rozważenie uprawy konserwującej, pasowej, bezorkowej, zerowej,
  • orka wykonywana najlepiej pługiem obracalnym lub wahadłowym z odkładaniem skiby w górę stoku,
  • uprawa w poprzek stoku, uprawa konturowa,
  • zbocza stoków uprawiane metodą bezorkową z wykorzystaniem gruberów i biernych zestawów uprawowych,
  • kontrola wilgotności gleby i nawadnianie według potrzeb,
  • mniejsze wielkości kropel nawadniania , irygacja w poprzek stoku,
  • głęboszowanie na terenach silnie zagrożonych erozją w odstępie czasu nie mniejszym niż 3-4 – letnim,
  • system kształtowania mini-dołków w trakcie siewu lub sadzenia upraw rzędowych (ziemniaki, kukurydza).

Inne praktyki:

  • system melioracji,
  • unikanie zagęszczeń gleby i podglebia wskutek przejazdów i uprawy,
  • zadrzewienia, żywopłoty,
  • strefy buforowe – szerokie pasy zieleni,
  • tarasowanie na stokach,
  • przecinanie długich stoków rowami otoczonymi pasem zieleni.

 

Opracowanie: Polskie Stowarzyszenie Rolnictwa Zrównoważonego „ASAP”, fot. flickr.com

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here